ΛΕΥΚΑ ΣΕΝΤΟΝΙΑ

Λευκά σεντόνια

10/2/2016

Αγγίζω εκεί

που ριγά το κορμί σου,

με δάχτυλα κι ανάσες

ποθώ την ψυχή σου

παθιασμένα γεμίζω
 σε 'σένα επάνω φιλιά

που λες δεν αντέχεις 

φίλα με πιο χαμηλά.

Το δέρμα σου είναι

σαν μια πανοπλία

τα χέρια σου 

χαμένα πάνω μου 

ψάχνουν την ελευθερία, 

και τυλιγμένη σφιχτά  

μου μιλάς ψιθυριστά, 

μην μ' αφήνεις κράτα με

 κι άλλο σφιχτά στην αγκαλιά. 

Ξενύχτια και πόθοι  

ορίζουν το κορμί σου

ασύγκριτη είναι η επαφή σου

εκρήξεις κλέβουν τα όνειρα

αυτά που 'γιναν συντρίμμια, 

πάνω σε σεντόνια λευκά... 

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ  ΑΝΝΑ  ΔΗΜΑΚΗ