ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Το παραμύθι

31/3/2016 

Πολλές φορές δεν το πιστεύεις  

ότι μπορεί  να σαι εσύ

μια πριγκίπισσα που ξέρεις

στα παραμύθια της ψυχής. 

Σκέψου μπορεί ,να σαι η χιονάτη 

η σταχτοπούτα  η μια νεράιδα 

μπορεί ,να σαι όμως μια άλλη

απ ένα  παραμύθι νέας ζωής.

Λοιπόν άφησε τη φαντασία

 και ονειρεψου  πώς εγώ, 

είμαι ο πρίγκιπας και θέλω

 μόνο εσένα να αγαπώ!  

Στα μαγεμένα όνειρα σου

παλάτια πλούτη και χρυσά, 

είναι λόγια που σε ζαλίζουν 

και ονειρεύεσαι  αυτά,

που τώρα έχεις  και λατρεύεις

τα όμορφα ιδανικά .

Αυτά που σε κάνουν να διαβαίνεις 

αυτή  την γη ειρηνικά 

όταν με σκέφτεσαι  και ξέρεις 

θα είσαι πάντα στη δική μου αγκαλιά.  

Πόσο πολύ σ αγαπάω 

όταν μέσα σου  με παίρνεις 

 σε κάθε βόλτα με το μυαλό,  

 αυτό λοιπόν το παραμύθι

 ανήκει  μόνο σ εσε κρυφό μυστικό,  

ένα απίστευτο στολίδι

 που  σ ομορφαίνει τη νυχτιά,

 όταν μες την καρδιά σου

 πάντα μεσάνυχτα χτυπά. 

‘Οταν μαζί όλοι οι αγγέλοι  

νεράιδες μάγισσες και ξωτικά  

σε κάστρα παλάτια χρυσά δάση 

κι εσύ εκεί  με ασημένια  φτερά,

να είσαι η πριγκίπισσα μου 

αυτή που  τόσο αγαπώ ,

 γιατι έχω δικό μου

 στα μάτια σου  το δάκρυ,  

που  σε λατρεύει  όσο ζω...  

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΖΩΓΡΑΦΟΣ  ΜΑΝΤΑΛΕΝΑ 

ΑΡΙΑΝΑ

Αριάνα

30/3/2016

Βγάζεις μια απόγνωση 

κοιτώντας προς τον ουρανό

η δική μου απόγνωση 

είναι βλέποντας την γη.

Ναι έχεις αρμονία 

σαν ζωγραφισμένη  ποίηση,

είσαι το έργο , είσαι η αντίθεση

όπως οι βροχερές μέρες,

 ή μια ανοιξιατικη Κυριακή

 αλλού ηρεμία, 

αλλού πίκρα και υγρασία,

μα είσαι τόσο όμορφη.

 Σαν άνθρωπος δεν έχεις

τα όνειρα για ασπίδες,

μόνο την πραγματικότητα 

να σε φυλάει... 

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΦΩΤΟ  ΑΡΙΑΝΑ 

ΠΕΡΠΑΤΩ

ΠΕΡΠΑΤΩ 

ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΠΑΝΩ  Σ ΕΝΑ ΤΕΝΤΩΜΕΝΟ ΣΧΟΙΝΙ

ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΚΑΙ  ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ  

ΚΟΛΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

ΚΟΛΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

29/3/2016

ΠΕΡΠΑΤΏ 

ΓΡΆΦΟΝΤΑΣ  Σ ΈΝΑ ΤΕΝΤΩΜΈΝΟ ΣΧΟΙΝΊ

ΠΆΝΩ ΑΠΌ ΤΗΝ ΚΌΛΑΣΗ 

ΚΑΙ  ΤΟΝ ΠΑΡΆΔΕΙΣΟ  

ΜΈΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΧΏΡΑ ΧΩΡΊΣ ΣΎΝΟΡΑ 

ΜΈΣΑ Σ ΈΝΑ ΑΝΕΜΟΣΤΡΌΒΙΛΟ ΠΟΛΙΤΙΚΉΣ 

ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΊΑΣ ΚΑΙ ΆΡΝΗΣΗΣ 

ΟΡΊΖΩ  ΤΗΝ ΑΝΙΚΑΝΌΤΗΤΑ 

ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΊΑ 

ΚΑΙ ΤΗΝ ΘΕΛΗΜΑΤΙΚΉ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΆ

ΡΑΓΙΑΔΙΣΜΟΎ 

ΚΑΦΕΝΌΒΙΟΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΊ

ΔΗΜΙΟΎΡΓΗΣΑΝ ΈΝΑ ΙΣΤΌ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΉΣ 

ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΆΣ 

ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΈΦΟΥΝ ΜΕ ΑΠΟΡΊΕΣ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΊΑ 

ΚΑΙ ΚΡΥΦΆ ΧΑΜΌΓΕΛΑ ΑΛΑΖΟΝΕΊΑΣ  

ΌΤΙ  ΔΗΜΙΟΥΡΓΉΘΗΚΕ  ΣΤΗΝ ΧΏΡΑ ΜΑΣ

ΜΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΊΣΤΙΚΗ  ΝΟΟΤΡΟΠΊΑ ΦΑΣΙΣΜΟΎ

ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΉΘΕΙΑ  ΞΈΝΩΝ ΜΥΣΤΙΚΏΝ ΥΠΗΡΕΣΙΏΝ 

ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΉΣΕΩΝ 

ΟΔΗΓΕΊ  ΤΗΝ ΧΏΡΑ ΜΑΣ ΣΕ ΞΕΠΟΎΛΗΜΑ 

ΑΝΑΧΡΟΝΙΣΤΙΚΈΣ ΑΝΤΙΛΉΨΕΙΣ ΚΑΙ ΟΠΙΣΘΟΔΡΌΜΗΣΗ 

ΟΔΗΓΏΝΤΑΣ  ΤΟΝ ΛΑΌ ΜΑΣ  ΣΕ ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΣΗ 

ΞΕΠΟΎΛΗΜΑ ΕΔΑΦΙΚΉΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΊΑΣ 

ΚΑΙ  ΣΥΝΟΡΙΑΚΉΣ ΑΥΤΟΤΈΛΕΙΑΣ 

ΞΕΠΟΎΛΗΜΑ ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΏΝ ΔΙΚΑΙΩΜΆΤΩΝ 

ΚΑΙ  ΞΕΠΟΎΛΗΜΑ  ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΉΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΆΣ 

ΜΑΖΊ  ΜΕ ΔΙΚΑΙΏΜΑΤΑ  ΤΟΥ ΛΑ ΟΥ  

ΛΌΓΩ ΑΝΙΚΑΝΌΤΗΤΑΣ  

ΚΎΡΙΟΙ ΕΦΙΆΛΤΕΣ  ΑΠΛΏΣ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΊΤΕ

ΠΕΡΠΑΤΏ 

ΓΡΆΦΟΝΤΑΣ  Σ ΈΝΑ ΤΕΝΤΩΜΈΝΟ ΣΧΟΙΝΊ

ΠΆΝΩ ΑΠΌ ΤΗΝ ΚΌΛΑΣΗ

 ΚΑΙ  ΤΟΝ ΠΑΡΆΔΕΙΣΟ..

ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ 

ΤΟ ΧΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

Το χάσιμο του φεγγαριού

28/3/2016

Έλα αστέρι μου, 

έλα και κρύψου εκεί ψηλά

 εκεί που  κλαίνε τα παιδιά  

τα πονεμένα. 

Έλα αστέρι μου στο χάσιμο 

του φεγγαριού 

έλα στο δάκρυ του φτωχου 

 κατατρεγμένου,

 εκεί που πονάει η καρδιά

 κι όλο το σώμα   ξεψυχά

του δυστιχισμένου.

 Έλα  και δείξε μου  

πόσο  μπορείς  να ονειρευτής 

 έλα κοντά μου  να κρυφτής 

 αν ξεψυχήσεις,  

στου παραδείσου τα στενά   

την ανάσα σου να αφήσεις. 

 Τότε  μπορεί  ολλοι  να σε δουν 

οι δυστυχισμένοι  που πονούν

στο χάσιμο του φεγγαριού, 

για ένα κλάμα  μικρού παιδιού 

αν θες να μας ξυπνήσεις.

Έλα αστέρι μου, 

μέσα σου έχεις μια ψυχή 

στο  χάσιμο του φεγγαριού, 

που θες να την χαρίσεις...

ΠΟΙΗΣΗ  ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΜΟΚΑ 

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Αναμνήσεις

24/3/2016

Γιατί δεν μπορώ 

να μυρίσω  τα μαλλιά σου,

να γευτώ την ανάσα σου

ξέρεις ότι η ζωή

δεν είναι δυο παγκάκια,

ένα στην αρχή

 και ένα στο τέλος,

αυτά εδώ έξω από το σπίτι.

Η ζωή είναι εκείνα τα όμορφα 

που όταν κλείνουμε τα μάτια, 

μας κάνουν  να χτυπάει η καρδιά 

πιο δυνατά. 

Έτσι όπως σε σκέφτομε τώρα,

 και έτσι όπως θα με σκέφτεσαι 

εσύ αύριο!

Ποτέ δεν είναι άσχημο

όταν υπάρχουν αναμνήσεις,

ακόμη και τα δάκρυα

είναι πιο  όμορφα, 

από το κενό...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΦΩΤΟ  ΕΥΑ

ΟΙ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΙ ΤΟΥ 21 ΑΙΩΝΑ

Οι καταραμένοι του 21 αιώνα 

23/3/2016

Περιμένεις εκεί  έξω μες ένα πηγάδι  

κοιτάζεις τον ουρανό λαβωμένος

λασπωμένος ένα βράδυ 

 και προσπαθείς, 

την ανατολή να βγει, 

θέλεις  να δεις 

μου λες, 

μα δεν σ αφήνουν οι ψυχές,

που έχεις δίπλα οι ανθρώπινες φωνές

να πεις ούτε καληνύχτα. 

Μα εσύ  το πολεμάς

 αφήνεις την σκέψη και απορείς 

μα δεν ήρθα εδώ  να βρω την νύχτα, 

μα της δύσης την ανατολή  

μια καλημέρα ίσως πικρή, 

μα όχι  αυτήν την συμφορά 

όχι  αυτά τα σχισμένα τα μυαλά 

και  τις μικρές σκηνές 

που στον αέρα στην βροχή

είναι  σαν εκείνες τις καρδιές 

τις προδομένες  και εσύ μέσα εκεί, 

μέσα εδώ σε μια πατρίδα που  απορείς 

κι απορώ τι άλλο είσαι  τι έχεις εσύ 

το διαφορετικό ,

που δεν μπορείς  να ζητάς ζωή 

για το δικό σου το παιδί.   

Είναι η υποκρισία ψευτιά

είναι η λύπη στα μούτρα αυτών που  διοικούν

σε εμάς μια μαχαιριά 

γιατί αυτοί μπορούν,

μα μόνο λένε. Ω  τι συμφορά,

μαζεύονται και λεν πολλά 

και απορούν. 

Εσένα σε σφάζουν το παιδί  

αυτό που αύριο μπορεί  να μας κοιτάξει, 

σαν ένας άγγελος μικρός που ζητιανεύει

σαν χριστιανός η σαν μουσουλμάνος

σαν μια εικόνα του Χριστού,

  που μας ρωτά 

ποιος πολεμά και ποιος ορίζει 

την εξουσία  στα παιδιά,  

τον θάνατο που  λαχταρά  να μας θερίζει.  

Είναι οι λύσεις τόσο απλές

είναι οι ανθρώπινες φωνές

που  διατάζουν,  

να είμαστε  πιο σοβαροί

γιατί  των άλλων η ζωή

είναι  δική μας. 

Κοιτάξτε  λοιπόν όλα αυτά 

τα μικρά τα χέρια  τα παιδικά  

που ζητάνε το ψωμί μας,

σκεφτείτε  ότι  έχουν απλά 

τα αγγελικά   φτερά  

που  δείχνουν την καταστροφή 

που φέραμε  στην ζώη την δική μας. 

Εικόνες και σκέψεις που πονούν 

αλήθειες που αιμορραγούν

πόνο και μίσος ,

άπλυτα βρώμικα πεινασμένα παιδιά 

μαζί  με μια κόλαση συντροφιά,

να προχωράνε μέσα στο χθες 

το σήμερα το πουθενά  

μες την σφαγή σαν ορφανά  

και  να γελάνε   ειρωνικά, 

για ένα κόσμο  

που  αντι για χαρά,

τους παραδώσαμε  σε μια συμφορά

και αυτά γελάνε

και ας είναι νύχτα. 

Για τήν καταστροφή μας...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΝΙΚΟΛ ΠΥΘΑ 

ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΈΝΕΣ ΨΥΧΕΣ

Καταδικασμένες ψυχές  

ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ  ΤΗΣ ΕΙΔΟΜΕΝΗΣ 

Όταν τα μεσάνυχτα έρθουν ξανά 

τότε θα καταλάβεις πως δεν ήτανε δυνατόν

δεν μπορούσες,

 μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο να γυρίσεις όλο τον κόσμο

 να αφήσεις όλες τις ελπίδες να ανατείλουν

και να προχωρήσεις σε ένα άγνωστό μέλλον.

Έτσι , εκεί που η αγάπη εκεί που τα όνειρα 

εκεί που οι ελπίδες,

 ήταν καταδικασμένες ήταν προδομένες

 ήταν αφημένες χωρίς νερό ,χωρίς να ενδιαφερθεί κανείς

 για το αν όλα αυτά θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν

 σένα κόσμο να μας οδηγήσουν σε έναν άλλο κόσμο,

 σ’ ένα κόσμο που δεν ήτανε καταδικασμένος προτού γεννηθεί 

σ’ ένα κόσμο που μπορούσε να δεχτή μια ακόμη αγάπη,

 χωρίς υποκρισία χωρίς ψέμα 

 σ ένα κόσμο που τα χαρτιά δεν είχαν σφραγίδες 

μα άλλαζαν εξώφυλλα για να είναι πάντα

 το περιεχόμενο ευτυχισμένο 

το περιεχόμενο ανθρώπινης ζωής .

Αυτό που είναι  μέσα σε μια φυλακή 

της μοναδικής αγάπης ,

 της γνώσης των πρέπει της οικογένειας ,

 άσχετα αν  μέσα μας έχει  σαπίσει όλο  το  περιβόλι

 και σκάβουμε με τα νύχια μας για λίγη ελπίδα λίγο φως,

 που και αυτό  κρυμμένο  αφήνει  να μουχλιάσουν τα όνειρα μας

 τα θέλω μας,

 μέσα σε καταιγίδες αισθήσεων  που γίνονται παραισθήσεις,  

 καθώς χωριζόμαστε από την φύση μας 

και ένας άλλος αόρατος άνθρωπος απλώνει   τα χέρια του 

 και αγκαλιάζει  αυτά που  εμείς αφήνουμε να μας οδηγούνε

 πέρα από την κόλαση εκεί  που  δεν υπάρχει  τίποτε  

στην ανυπαρξία ,γιατί  μια ψυχή 

 που δεν μπορεί να δει  το καλό  το κακό  και να το μοιράσει

  χάνεται  για πάντα μακρυά και από τα τελευταία σύνορα 

 του παραδείσου και της κόλασης.  

 Μέσα σ ένα βάθος ένα σκοτάδι ,

που  στέκονται  μόνο οι αφημένες ψυχές οι εγκαταλείμενες,

οι μη καταδικασμένες  η μη ορισμένες,

 περιμένοντας να γυρίσουν πάλι  πίσω 

για να διαλέξουν , το αύριο !!!

ΠΟΙΗΤΗΣ  Σωτήρης  Σπηλιώτης

ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ

Ένα δάκρυ στον ωκεανό
21/3/2016

Σαν ένα δάκρυ στον ωκεανό

η καρδιά μου χτυπάει

 στην Ειδομένη,

ανάμεσα από αχτίδες του ηλίου

και σύννεφα βροχής,

ανάμεσα σε παιδικά χαμόγελα 

και σκέψεις υποταγής.  

Δακρύζω τις ώρες της φυγής  

και παλεύω ανάμεσα σε λογικές 

και σε αδιάφορες στιγμές, 

ανάμεσα σε χώματα 

και σε θανάτου σκηνές, 

ανάμεσα σε λάσπες 

και σε θρησκείες  τρομερές.   

Ένα δάκρυ στον ωκεανό 

καίγεται η ψυχή μου,

έσπειρα τον εαυτό μου

σ ένα κομμάτι γης. 

Σήμερα την ημέρα της ποίησης 

το  μόνο που θυμάμαι σαν ποιητής ,

είναι ένα χαμόγελο μιας μάνας 

που μου έστειλε πικρό ,

και ένα παιδάκι , να κοιτάει 

τον ουρανό... 


ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ  ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ

Δακρυσμένα όνειρα 

20/3/2016

Όνειρα απλωμένα 

μέσα την νύχτα , βγαλμένα

μεσ από θλιμμένα

σύννεφα  και εσύ εκεί 

να σαι κοντά μου

και να τα κανείς να χαμογελάνε

να πετάνε

με τα δάκρυα μακρυά,

 να χαμογελάνε 

και να μας κάνουν ευτυχισμένους

 ανάμεσα στα σύννεφα 

κοντά στα δάκρυα 

και  σε κάτι υπέροχα φίλια, 

όνειρα όνειρα δικά μας έλα ....

Μην με κοιτάς δεν αντέχω 

μην με ρωτάς δεν μπορώ

να σου πω, 

γιατί κοντά σου τρέχω 

ίσως λες επειδή Σ αγαπώ.

Όταν σε βλέπω μεσ τα μάτια

γιατί χαμογελώ,  

μπορεί και γατί ίσως, 

ποτέ μακρυά σου 

δεν μπορώ να ζω, 

μην με κοιτάς μην με ρωτάς,

δεν αντέχω... 

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΛΕΝΑ ΒΑΚΑ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ

Τι είναι η αγάπη  

Τι είναι η αγάπη αλήθεια, 

ίσως όταν σε καταδικάζουν

να μην βλέπεις ότι αγάπησες 

περισσότερο στον κόσμο 

από όλα στην ζωή σου 

και  δεν επιδιώκεις να πάρεις

ούτε μια ανάσα, ένα βλέμμα

μια λέξη ένα χάδι,

μόνο και μόνο μην πληγώσεις

μην ξύσεις πληγές .

Αγάπη είναι όταν σε πούνε,

ότι  σε εκδικούνται 

μ αυτό που  λάτρεψες 

κι εσύ αγωνίζεσαι αντέχεις, 

για να μην δημιουργήσεις προβλήματα. 

Τι είναι η αδιαφορία, 

όνειρα γλυκά πριγκιπεσσες,

ο κάθε άνθρωπος είναι υποχρεωμένος

κι υπεύθυνος μόνο για τον εαυτό του...  

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΙΩΑΝΝΑ ΛΙΓΝΟΥ

ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ

Πρόσφυγας

18/3/2016

Εμείς του κόσμου οι λαοί 

εμείς οι άτυχοι θεοί

πρόσφυγες πληγωμένοι,

μέσα στις λάσπες προχωρούν

μέσα σε πελάγη  θα πνίγουν

μανάδες, 

γέροι παιδιά ξεριζωμένοι.

 Δεν είναι ο θάνατος αυτός

 που έχει δικαίωμα ο πικρός

 πάνω απ  την ζωή μας,

 αφήστε ελπίδες και σε μας

 δύση και αυγή μην μας ξεχνάς, 

χάσαμε την ανατολή μας.

Δεν είναι η πίκρα η συμφορά 

αυτό που αξίζει στα παιδιά

μα μόνο η ελπίδα,

δεν διαφέρουμε εμείς 

οι πρόσφυγες αυτής της εποχής

που κλαίμε την ζωή μας. 

Δεν είναι ο θάνατος πικρός

μα η θανατική ποινή

που ορίζει  την ψυχή μας,

δεν είναι ο πρόσφυγας εχθρός

μα είναι ένας ξεριζωμένος θεός

 που κλαίει στην εποχή μας.

 Ανοίξτε μια αγκαλιά,

 γεμίστε την με γιασεμιά 

και τα χαμόγελα σας, 

είναι όλοι ίδιοι οι λαοί

 όταν μια από την κόλαση εποχή,

 σκοτώνει τα παιδιά σας...

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ   ΕΥΑ 

ΒΡΟΧΗ ΕΡΩΤΑ

Βροχή  έρωτα

17/3/2016

Σαν βροχή σ ακούω

να πέφτεις δίπλα μου

μέσα στην νύχτα, 

η σ ένα θολό πρωινό 

κι εσύ εκεί απέναντι

μόνη να με κοιτάζεις

και να ξέρεις  ότι σ αγαπώ.  

Δεν καταλαβαίνεις 

ότι πια  δεν είμαι εδώ,

κοντά σ αυτά τα όνειρα  

αυτά που εσύ τα κανες

μούσκεμα.

Για  να τα σβήσεις 

όμως άφηνες, 

κάτι σπίθες να γίνονται

φωτιές,

μες στα μεσάνυχτα 

που  με καιν ακόμη.

Φλόγες με κόκκινο αίμα

διαμάντια που σε ποθούν 

μπορεί πάντα, 

μετά το απόβραδο.   

Ουρλιάζουν τα θέλω

να κατακτήσω το κορμί σου,   

χαμογέλασε λοιπόν

 κι αν τα χάδια είναι αληθινά  

άσε να ρίγηση  το σώμα  σου 

σε μια υπέρτατη ηδονή, 

που μόνο με τα μάτια κλειστά 

την διαβάζεις... 

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΕΡΓΟ ΕΥΗ ΘΕΟΧΑΡΗ