ΟΙ ΠΥΓΟΛΑΜΠΙΔΕΣ ΡΑΠΙΧΑ ΚΑΙ ΑΙΣΑ

ΟΙ ΠΥΓΟΛΑΜΠΙΔΕΣ  ΡΑΠΙΧΑ ΚΑΙ ΑΙΣΑ

27/4/2016

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΑΝΤΑΛΕΝΑ ΡΑΦΙΚ

ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

Οι πύλες του παραδείσου

Περπατάς πάνω 

σε κόκκινα χάλια παλιά

σε μαύρα χώματα πικρά, 

βήματα αργά απλά 

μπορείς να ψάχνεις 

μυστικά κρυφά,

 οι άγγελοι εκεί ψηλά 

να μας φυλάνε, 

και να μας κοιτάνε 

τόσο γλυκά, 

σαν να είμαστε όλοι

 τα δικά τους χαμένα παιδιά .

Χιλιάδες ιδανικά, 

το μυστήριο σε εικόνες

τα κρυμμένα σου  γιατί, 

κλείνεις τα μάτια ευλαβικά 

και απορείς που να ναι οι πύλες

που ορίζουν την ψυχή σου, 

είναι αυτές μια καταστροφής 

η του  δικού σου παραδείσου. 

Εκεί που έχεις 

τα μάτια σου κλειστά,

άφησε τα λόγια την ουσία

να σε πάρει,

και θα καταλάβεις η θρησκεία

είναι ιδανική, 

κι ότι στον κόσμο είναι οι πύλες

του παραδείσου,

είναι ένα κλειδί, 

είναι η αφήγηση  η δίκη σου  

η χάρη ο σταυρός η δύναμη σου

και η σταύρωση, 

η λύτρωση του ανθρώπου 

η αιώνια Ζωή σου...

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΖΩΓΡΑΦΟΣ  ΝΙΚΟΛ  ΠΥΘΑ

ΛΕΥΚΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

Λευκός άγγελος

26/4/2016

Έχει μπερδευτεί 

η ψυχή μου το μυαλό μου

η σκέψη και τα θέλω μου 

όλα σ ένα σκοπό σ ένα κόσμο,

που ξεχνάει ότι το ηλιοβασίλεμα

στραγγίζει την μέρα,  

για να φωτίσει την νύχτα. 

Εσένα ίσως που εμπνέεις,

μόνο αυτό μπορείς 

να είσαι ο λευκός άγγελος, 

ο δικός μου ζωγραφισμένος

μέσα στα μάτια.

Εκεί πίσω από τις χρυσές σκέψεις

 ων χαμένων παραδείσων ...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ     ΕΥΑ

Η ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΤΟΥ

Η ανυπαρξία του  

Είναι τόσο έντονο , ίσως άδικο η μια κακή κριτική

η μπορεί και μια αγωνία για μια χαμένη όαση, 

έρημος χωρίς άμμο άνυδρη και χωρίς χρώμα 

η μήπως ένα λιβάδι με χόρτα που στράγγισαν τα νερά 

και ξεραίνονται τώρα περιμένοντας μια φωτιά να τα θερίσει.

Ένας πανικός μια κόλαση η μια αφαιρετικότητα 

που μας χαρακτηρίζει σαν γενιές, 

μια σύμπραξη ανθρώπων που δέν αλλάζουν 

το ρε μαλακά δεκαετίες τώρα, το καφενείο σαν μητρικό γάλα 

και το δήθεν αποκάλυψη συναισθημάτων αφαιρετικότητα. 

 Αφαίρεση σου λέω και στις υποχρεώσεις  και στην αγάπη

 και στην ίδια την ζωή.

 Χαμογελαστοί ντερβεναγάδες και θλιμμένοι ραγιάδες 

 και εσύ κλαις κρυφά και ελπίζεις στα όνειρα, 

έχεις  κρυφά θέλω  έχεις ελπίδες  πόνο στα μάτια

 και στο κορμί. 

 Έχεις τα χρόνια του Χριστού, έχεις  τα χρόνια του κόσμου όλου

 και πολεμάς να σωθείς μέσα από τις αμαρτίες των άλλων, 

μέσα από την ανυπαρξία τους μέσα στο καφενείο των ραγιάδων

 που βλέπουν την ομάδα τους να χάνει κάθε κυριακάτικο απόγευμα,

 σαν την πουτάνα που παρακαλάει πάρε με, για ένα ποτό 

να με δείξεις στην πασαρέλα της ανυπαρξίας. 

 Εσύ κλαις  και μου λες  άνθρωπε μου ότι έχεις όνειρα και ελπίζεις 

 μα δεν  βλέπεις τον μαλακά που κουρνιάζει σαν κότα κοντά σου

 και κλαίει και λέει πως αν δεν είχε και εσένα δεν θα ήταν τίποτε,

 λες και τώρα που σ έχει είναι κάτι... 

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΦΩΤΟ ΕΥΑ 

ΟΧΡΟΝΟΣ ΜΑΣ

Ο χρόνος μας 

22/4/2016

Είσαι τόσο ιδιαίτερη 

θέλω να αναπνέω δίπλα σου,

τι κι αν σε γνώρισα 

η ζωή δεν αφήνει 

να χαρούμε  την  μοίρα μας, 

να απολαύσουμε το υπέροχο.

Κρύβεσαι χαμογελώντας 

στα όνειρα, 

μπορεί και η λογική 

 να μας ορίζει  

τις επόμενες μέρες. 

Ο χρόνος, ο χρόνος 

για εσένα είναι απεριόριστος

γελάς μαζί του,

για εμένα υπάρχει η σκέψη 

της χαράς,

η χαρά είναι στιγμές

και η σκέψη τα προηγούμενα 

και τα επόμενα. 

Τα περασμένα σαν αεράκι 

και τα επόμενα 

βαριές αλυσίδες,

στιγμές ευτυχίας 

που χάσαμε στο μέλλον,

αρνήθηκες να τις αφήσεις 

κοντά μου...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΦΩΤΟ ΦΕΛΙΤΣΙΑ ΜΑΡΑΝΗ

ΟΤΑΝ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Όταν χαμογελάς στον ουρανό

21/4/2016

Ξέρεις μου λες

 η ζωή,  

είναι κάτι σαν λουλούδι

 την νύχτα,

 μέσα σ ένα μικρο κήπο

 εκεί που οι αισθήσεις 

δεν χαμογελάνε, 

 εκεί που τα όνειρα 

δεν μιλάνε,  

εκεί που το αύριο 

είναι φυλακισμένο 

πιότερο από το σήμερα.

Αποφασισμένο ν αντέξει 

ναι εκεί μέσα που σκορπάς 

την ζωή σου  χορεύοντας

 σαν μπαλαρίνα, 

σκορπώντας  τις νότες

 με χαμόγελα 

και τις αισθήσεις 

στα μάτια των άλλων,

 αυτών που μπορούν 

να σε δούνε, 

εκεί μέσα κρυμμένη. 

Κάτω από αυτά που θέλεις

 κάτω από αυτά που μπορείς,

 κάτω από ένα ολόκληρο κόσμο 

που σ αγκαλιάζει το κορμί, 

όταν ιδρωμένη χαμογελάς

 προ στον ουρανό. 

Όταν τον κοιτάς που σε κοιτάζει, 

 εκεί που μπορείς ν αγναντεύεις 

 πατώντας πάνω στα σύννεφα 

 μόνη σου... 

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΦΩΤΟ  ΑΙΜΙΛΙΑ

ΟΙ ΠΥΡΓΟΛΑΜΠΙΔΕΣ ΡΑΠΙΧΑ ΚΑΙ ΑΙΣΑ- spiliotis sotiris

ΧΑΜΕΝΟΙ ΕΡΩΤΕΣ

Χαμένοι έρωτες

17/4/2016

Η ειλικρίνεια έχει σχέση 

με την ζωή,

όσο κι ο άνθρωπος μ αυτή

όταν αισθάνεται ότι είναι

αθάνατος,

έτσι λοιπόν κι ο έρωτας,

είναι ειλικρινείς όσο υπάρχει 

μετά απλά δεν υπάρχει. 

Σε βλέπω μέσα 

σε κάθε σκέψη, 

σε βλέπω τόσο ερωτικά 

τόσο αληθινά,

 που απορώ  

αν ένα άγγιγμα σου 

είναι τόσο ακριβό.

Απορώ με τα ψέματα που ζεις,

απορώ με τα χαμόγελα

που δίνεις απλόχερα,

ψεύτικα

σε κάποιον άλλο.

Απορώ για αυτό το κορμί 

που έχεις στην φυλακή 

και νόμιζες ότι με εξουσιάζεις, 

λυπάμαι  που δεν υπάρχεις 

εκεί που πρέπει. 

Εκείνη την ώρα του πόθου

που  είσαι απλά άνθρωπος, 

που είσαι απλά γυναίκα, 

η γέννηση της ορμής

η γέννηση της φύσης,

το σύμπαν!!!  
Δέν σου ανήκει.

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΜΟΚΑ 

ΚΑΤΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ

Κάτι καινούργιο

16/4/2016

Σε είδα σ ένα εξώφυλλο

μια χαλασμένη φωτογραφία 

ήταν η ψυχή σου, 

ξεθωριασμένη 

από μια ξεχασμένη θλιμμένη

ιστορία αγάπης  

και πόνεσα μαζί σου.

Σκέφτηκα τους δρόμους της ζωής 

πολύχρωμοι ίσως ευτυχισμένοι

με λαμπερά χρώματα 

που τώρα ξεθώριασαν 

μπορεί από  τα δάκρυα 

η από την υγρασία 

μπορεί  και από τα χρόνια 

μιας αβάσταχτης στιγμής 

που δεν ήταν δεμένα αιώνια. 

Στην σκέψη μου μόνο τα χέρια σου 

μόνο η φωνή σου, μόνο η αγκαλιά σου 

μόνο η ψυχή σου ήταν δεμένα,  

 όταν το κορμί σου ξεθώριασε, 

ξεθώριασε και το πάθος.  

 Άσε ελεύθερα  τα άγνωστα θέλω

 και πέταξε κι εσύ εκεί που τα όνειρα

 κάνουν στροφές στον αγέρα,

 εκεί μόνο πετώντας θα καταλάβεις 

τους δικούς σου ουρανούς 

και θα κάψεις τα ξεθωριασμένα χαρτιά, 

τα άχρηστα λόγια αγάπης. 

Μόνο έτσι  θα ζεσταθείς

θα ξαποστάσεις, 

ξεκινώντας ένα καινούργιο αύριο... 


ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΑΡΙΑ ΜΠΟΖΙΑ 

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

Η εποχή των ονείρων

15/4/2016

Αν καταλάβεις 

πως μπορείς να περιμένεις,

μέσα σε σύννεφα

η όνειρα πίκρα, 

τότε μπορείς ίσως 

να επιμένεις 

για μια καρδιά 

που τόσο δίπλα σου

 χτυπά. 

Ξενυχτισμένη απορημένη 

ίσως θλιμμένη, 

σαν μια όαση  σαν μάτια 

ερωτικά, 

μέσα σε νύχτες αγκαλιάζεις

τα όνειρα σου, 

μέσα σε πάθη  

αμφίβολα  μεθυστικά. 

Είναι το άρωμα 

αυτό που σου ταιριάζει

από ασπράνθη της μηλιάς 

του γιασεμιού ,

όταν σε παίρνουν βόλτα

οι χρυσές αχτίδες

μες την ψυχή σου

ενός θεϊκού ίσως  φεγγαριού. 

Πετάς σκληρή 

τ απογεύματα στις στάλες, 

μια βροχής 

που σε δροσίζει το μυαλό,   

σ ένα νησί σ ένα κάστρο του νοτιά,

εκεί που οι ώρες δεν είναι μεγάλες,  

μα σου χαρίζουν 

την πιο όμορφη ματιά.

Αν καταλάβεις 

πως μπορείς να περιμένεις,

μέσα σε σύννεφα

η όνειρα πίκρα... 

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΙΣΩΣ

Ίσως

13/4/2016

Απλά παράπονο

η έρωτας,

είναι όλα τ αλλά 

δεν είμαι σίγουρος, 

ότι σε κάποια άλλη εποχή

ίσως αν ήμουν  

ένα δευτερόλεπτο 

ποιο ψεύτικος,

η ποιο αληθινός,

να ήταν όλα διαφορετικά.

Παράπονο η έρωτας  τι λες?

Μπορεί και τα δυο,

ίσως λέω εγώ...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΑ ΦΩΤΙΟΥ

ΠΡΟΚΛΗΣΗ

ΠΡΟΚΛΗΣΗ

Πρόκληση     

Πρόκληση  είναι πρόκληση αυτή η άσπρη σελίδα 

απέναντι μου ,

είναι πρόκληση  το φως που χάνεται σιγά σιγά 

μέσα στη απογευματινή βροχή που μας αγκαλιάζει,

 παρέα με τα χαμηλά σύννεφα που σκορπούν θολά 

την υγρασία τους πάνω και μέσα στην ψυχή. 

Χάνεται το φως της μέρας και ανάβω την λάμπα 

με το πετρέλαιο,

 κανονίζω το φιτίλι να μην είναι πολύ μεγάλο  

και δεν πειράζει  ας λείπει το πολύ φως 

και ας είναι οι σκιές πιο μεγάλες ,

αρκεί  να φτάσει για σήμερα 

όλη την νύχτα η παρέα του φιτιλιού .

 Η παρέα του  μαζί με τις σκιές του

 που θα με κάνουν να σκεφτώ παραμύθια 

 να πλάσω ήρωες,

 να δω πολέμους και φαντάσματα από το παρελθόν

 και  μέσα σε μερικά φυσήματα του αγέρα καθώς θα περνά

 ανάμεσα από τα τέσσερα παράθυρα του σπιτιού, 

 μήπως και μπορώ να σκαλίσω εκεί μέσα στα κλάσματα του χρόνου

 κάποιες εικόνες από το μέλλον. 

 Γράφω    κρυμμένος πίσω από ένα παλιό τετράδιο ξεχασμένο

 μη χρησιμοποιημένο άχρηστο θα λεγα για άλλους, 

μα τόσο πολύτιμο για εμένα  με ξεθωριασμένο το χρώμα του 

 μα που στα χέρια μου οι  λευκές  του σελίδες, 

γεμίζουν με περιπέτειες ολόδροσα περιβόλια και με κήπους,

 μέσα σε ατέλειωτα λιβάδια  με  μαγεμένα δάση και με νεράιδες 

 μάγισσες και πριγκίπισσες όλες από άλλα παραμύθια,

 όλες από άλλες ιστορίες  και όλες από άλλα χρόνια,

 άλλους αιώνες μα τόσο ίδιες και τόσο διαφορετικές.  

 Φως χρώματα γέλια χαρά αισιοδοξία  

μα δεν είμαι στο ίδιο δωμάτιο ,

 πως όλα έχουν γίνει τόσο φωτεινά και περνάνε κοντά μου

 στέκονται δίπλα μου με χαιρετάνε και μ αγκαλιάζουν  

 μου μιλάνε  

 Πια ζωή είναι αυτή σε ποιο παραμύθι είμαι τώρα, 

πια ιστορία με παρασέρνει  σε χειμώνες και καλοκαίρια 

σε άνοιξες και θάλασσες σε ουρανούς και βυθούς

 σε λιβάδια και θύελλες σε έρωτες και τραγωδίες 

σε ιστορίες αρχαίες και νέες   

 και όλα αυτά , όλα αυτά ανταμώνονται εδώ δίπλα μαζί μου 

 σε ένα δωμάτιο. 

 Δάκρυα   θλιμμένες ιστορίες  άνθρωποι από  το παρελθόν 

που ονειρεύονται και αυτοί , παραμυθάδες και ποιητές 

που δίπλα μου  παρατάνε χαλασμένα μολύβια 

 δίπλα μου αφήνουν έργα ατελείωτα ζωγραφικής 

με χιλιάδες χρώματα,

 δίπλα χτίζουν χωριά και πόλεις με οράματα 

δίπλα μου στολίζουν με αγάλματα νίκες δίπλα μου ορθώνουν μνημεία

 που θα μας σημαδεύουν το μέλλον ,  

 και όλα αυτά δίπλα μου μέσα στο δωμάτιο.   

Σελίδες  πόσες σελίδες, πόση ώρα  άρχισα να κρυώνω πολύ

  το παλτό και η κουβέρτα  δεν αφήνουν να ζεσταθεί η φαντασία 

κι άλλο, έχασα τα χρώματα έχασα τις ιστορίες 

 πρέπει να ανάψω τα ξύλα στο παλιό τζάκι   

 μα πρέπει  να τα φέρω απ έξω  με τα προσανάμματα και μ ένα δαδί 

 να πάρω από την λάμπα που καιη μια φλόγα και να ζεσταθεί 

πάλι όλο το δωμάτιο.    

Γρήγορα όμως   γιατί άφησα πολλά στη μέση,    

άρχισε να χιονίζει έξω από το βουνό ακούγονται  

οι φωνές από ένα κοπάδι λύκων τα σύννεφα  ακόμη πιο βαριά  

 είναι  πλέον σαν μανδύας κατάλευκος που  πλέκει  

σιγά σιγά το χρώμα της γης άσπρο.

 Χιονίζει  σαν να φροντίζει ο ουρανός  να γεμίσει  την γη  με  ελπίδα  

 για το μέλλον με λευκές νύχτες  

για μια    ελπίδα φωτός,  

σταμάτησαν όλα τι ησυχία μέσα στο απαλό πέσιμο του χιονιού

 ακούγονται μόνο τα βήματα μου και τα ξύλα, 

που φορτώνω στην αγκαλιά μου   για να συνεχίσω 

την αστραφτερή νύχτα του δωματίου. 

 Ακόμη μερικές αχτίδες φωτός και ζεστασιάς προσθέτει 

 το αναμμένο πλέον τζάκι και εγώ βυθίζομαι πάλι στις σελίδες 

 μου στις  σκέψεις μου     και  στις ελπίδες 

ότι  θα μπορώ να αγκαλιάσω έναν άλλο κόσμο στο μέλλον,

 λέγοντας τα τόσο απλά πράγματα του σήμερα. 

Πρόκληση ναι πρόκληση  είναι αυτή η άσπρη σελίδα σήμερα 

 ένα καλό βιβλίο αύριο  πραγματικότητα ταξίδια ζωή  

μα τι λέω  ας γυρίσω πίσω εδώ  στην λάμπα και στο τζάκι 

 και ας αφήσω τις προκλήσεις  να είναι πίσω από το χαρτί 

  εγώ μπορώ να χαρώ τώρα  τις λευκές σελίδες με τις γραμμές 

 και  να πάω μόνο όπου  μ επιτρέπουν αυτές 

  στην νυχτερινή πρόκληση της ψυχής , 

 που  αφού επιλέξει  που θέλει, να ταξιδέψει  ποιο γρήγορα 

από οτιδήποτε 

στο παρελθόν η στο μέλλον !!!

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΟΜΟΡΦΟ ΜΟΥ

ΟΜΟΡΦΟ ΜΟΥ

12/4/2016

ΈΤΣΙ ΌΜΟΡΦΑ 

ΑΙΣΘΆΝΟΜΑΙ ΚΙ ΕΓΏ ΓΙΑ ΣΈΝΑ 

  ΣΑΝ ΦΤΕΡΌ ΠΟΥ ΤΟ ΚΆΝΕΙ ΝΑ ΤΡΈΜΕΙ 

ΈΝΑ ΆΓΝΩΣΤΟ ΦΙΛΙΚΌ ΑΕΡΆΚΙ 

  ΠΟΥ ΣΕ ΚΆΝΕΙ ΝΑ ΦΟΒΆΣΑΙ 

ΚΑΙ ΝΑ ΕΎΧΕΣΑΙ 

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ