ΜΟΡΦΕΣ

Μορφές

11/9/2016

Είναι οι μορφές 

το καλοκαίρι όπου τα κορμιά γυμνά 

έψαχναν να λυτρωθούν στην ελευθερία. 

Εκεί ανάμεσα από χαμένες πνοές

μέσα σ ένα Αιγαίο που θρηνεί, 

εκατό χρόνια θανάτου ξεριζωμού αυταπάρνησης μιζέριας,

μακρυά ο χτύπος της καμπάνας  από ένα ξωκλήσι 

μ αγγίζει σαν συναγερμός των ψυχών  

κ ολές οι καμπάνες χτυπούν στην Ελλάδα, 

λυτρωμός, λυτρωμός, λυτρωμός,

πετάξτε τις χαμένες ελπίδες 

πετάξτε τα ξεφτιλισμένα όνειρα,  

πετάξτε τις ψυχές μας μωρέ ψηλά στους ουρανούς

κι ανοίξτε τους ορίζοντες  στους λαούς,

μην κοροϊδεύεται ανθρώπους, 

μην σκοτώνεται ανθρώπους,

η γη είναι για να ζούμε πάνω της άνθρωποι 

όχι μέσα της τέρατα. 

Δώστε δύναμη στην αλήθεια, 

ξεφύγετε  από τα ψέματα των ακραίων 

των ψευτών

και αφήστε την ειλικρίνεια και την δημιουργία να θριαμβεύσει.  

Είναι οι μορφές, 

αυτές οι γυναικείες μορφές από τους ανθρώπους

 που ανασάνουν κοντά μου μακρυά μου 

που ορίζουν το αύριο, 

όχι στο πάθος  όχι στην μιζέρια  όχι στην πείνα,

είμαι Ελληνίδα είμαι μάνα των προδομένων  των ξενιτεμένων,

δεν θα κτενίσω ξανά, δεν θα μιλήσω ξανά 

θέλω να ζήσω ελεύθερα όχι σκλαβωμένα μα ελεύθερα, 

αν όχι θα κόψω τελείως τα μάλλια μου

θα κόψω τις ρίζες του κακού απέναντι σας,

καρκινωματα,

να με βλέπετε προδομένη ξεφτιλισμένη 

σαν τις αγωνίες τις αλύτρωτες,

 σαν τα όνειρα που έχασα , σαν τις ελπίδες τισ χαμένες

 που δεν υπάρχουν. 

 Μορφές τις προδοσίας  ο σκοπός της ζωής είναι ο άνθρωπος

 της υπερηφάνειας, 

 και όχι  οι σάρκες και τα κόκαλα που θάβεται εσείς στους κόσμους,

 είναι οι Έλληνες οι μορφές, 

είναι οι Ελληνίδες οι μορφές ,είναι οι λαοί  οι μορφές,

είναι η ελευθερία, η χώρα μου ,είναι η ορθοδοξία η θρησκεία μου, 

είναι το γαλάζιο του Αιγαίου τα όνειρα μου, 

είναι οι καμπάνα  από ένα ξεχασμένο ξωκλήσι  η ιστορία μου,

 αυτή που η πρόγονοι μας παρέδωσαν

 μας αγκάλιασαν από το ένδοξο παρελθόν

 με ελπίδα για ένα ευτυχισμένο μέλλον, 

δεν αντέχουμε άλλο ψεύτες και προδότες

 δεν σας θέλουμε ρε...

Αφήστε τους πολιτισμούς ελεύθερους,

 αφήστε  τους ανθρώπους ελεύθερους,

 αφήστε  τις μορφές να πλουτίσουν

 με πολιτισμό τον κόσμο 

και πάρτε την μιζέρια και την καταστροφή

 μαζί σας, 

 πουλημένοι άρχοντες της εξουσίας 

 ο άνθρωπος γεννιέται μια φορά

αφήστε τον να ζήσει,  

εγκληματίες  του ολέθρου... 

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

Τα κρυφά χαμόγελα της ελπίδας

Τα κρυφά χαμόγελα της ελπίδας 

Μας αγκαλιάζει το σκοτάδι

και μια δροσιά αγγίζει το κορμί,

παγωμένα φιλιά θαρρείς

χωρίς πάθος.

Κρύες ανάσες που διώχνουν

την τρέλα του καλοκαιριού,

μερικές στιγμές άδειες

αυτές που στους αιώνες δεν θα γραφτούν πουθενά,

μόνο σιγά σιγά καθώς το απόγευμα διώχνει το φως

θα βυθιστούν όλα σ ένα σκοτάδι θλίψης παγωμένο.

Κρύσταλλα βαρυχειμωνιά και οι αναμνήσεις

φορτωμένες σ ένα παλιό φορτηγό πίκρας

θα μεταφερθούν εκεί που καταλαγιάζουν

όλα τα σκουπίδια,

στην χωματερή του καινούργιου αιώνα.

Θλίψη μόνο για τα καλά τα όμορφα

και κάποιες στιγμές που τα χαμόγελα

ξεθαρρεύουν την ψυχή και χορεύει η καρδιά

μες το σώμα, ζεϊμπέκικο και τσιφτετέλι.

Θλίψη λοιπόν για αυτά τα καλά

και λύτρωση για τα πολλά σκουπίδια,

σε βλέπω να χαμογελάς μες στο σούρουπο

θα φέξη τον χειμώνα που ξέρεις μπορεί,

όταν σταματήσεις να κλαις

για αυτά που δεν άξιζαν,

μην φιλάς στο μυαλό σου φιλιά που δεν άξιζαν.

Είναι σαν το άχρωμο φθινόπωρο

όταν τρυγυθουν τα αμπέλια

και μαζευτούν οι ελιές ,

τότε που ο ιδρώτας θα στεγνώσει στο κορμί, 

ούτε κρύο ούτε ζέστη,

ξεχασμένα χωρίς αισθήματα κορμιά σε πανηγύρια

που φορτώνουν και τις τελευταίες

γεύσεις του καλοκαιριού στην λήθη,

ελάτε δέκα ζευγάρια ένα τάλιρο

πεινασμένα φτωχά μάτια, 

που ψάχνουν να δοκιμάσουν τα τζάμπα γλυκά

και σκοτωμένα συναισθήματα που σκοπεύουν

να ρημάξουνε ζωές,

σ ένα τραπεζάκι ενός πανηγυριού κρυμμένες

και αυτές στην ψεύτικη εποχή της χαράς,

εκεί που οι μπαλαρίνες παίρνουν τις φωνές των κοριτσιών

και τα τρενάκια τα μυαλά των αγοριών.

Εκεί που οι λέξεις γίνονται καρφιά για να πληγώσουν

τα μικρά παιδιά αφαιρώντας την μοναδική αλήθεια χαράς

που λάμπει μέσα στα παιδικά χαμογελά,

μη μη , ω ανόητοι τύραννοι η εξουσία σας μεγαλώνει

στις παιδικές πράξεις και στα αθώα χαμόγελα.

Ευτυχώς το απόγευμα

έδωσε την θέση του στο σκοτάδι,

δεν θέλω να ανάψω φως σταμάτησα να γράφω

και σκέφτομαι μόνος αυτό το καλοκαίρι που χάθηκε

μες στα σκουπίδια χαμογελώ,

γιατί ακόμη ανασαίνει δίπλα μου

αυτό που ξεχώρισε και φέτος βυθισμένη στα όνειρα

και σκέφτομαι πως αξίζει να προσπαθείς,

όταν έχεις την ελπίδα κοντά σου,

ότι το άλλο καλοκαίρι δεν θα θέλεις να το ξεχάσεις ποτέ.

Αγάπη μου είναι η εποχή που τα δάκρυα στεγνώνουν

μαζί με τον ιδρώτα του κορμιού ,

άσε με να σ αγκαλιάσω να ζεσταθούμε

μες τα κρυφά χαμόγελα της ελπίδας ...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

Το δαχτυλίδι του χειμώνα

9/9/2016

Σαν δαχτυλίδι η βροχή 

που μου παντρεύει την ζωή

με τον χειμώνα,

αφήνει τα όνειρα εκεί 

που τα καλοκαίρια  ζει 

μια ανεμώνα. 

Κρίνοι της νύχτας 

που ακουμπούν, 

μες την πανσέληνο να βρουν

το φως της, 

τα μονοπάτια τα ασημιά

κι εγώ δεμένος στα παλιά,

μέσα στην σημερινή βροχή 

να   ψάχνω τα βράδια

τα χρυσά ενός χειμώνα.

Αυτήν  την άλλη εποχή 

την γιορτινή που πλησιάζει,  

αυτήν που δένει την ψυχή

τα μάτια μα και το κορμί

στου παραθύρου,

ένα ξύλινο περβάζι...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΦΩΤΗΣ ΑΣΠΡΟΜΑΤΗΣ

ΖΩΗ ΜΟΥ

Ζωή μου

8/9/2016

Πέρασες κοντά μου 

μες από τα όνειρα μου,

σε μια στιγμή το βράδυ 

κι ήταν όλα σκοτεινά  

μα στο μυαλό μου φανερά 

σε είχα αγκαλιά, 

μελαχρινή μου ακριβή

σαν ένα όμορφο φιλί 

μες από την καρδιά 

είχα τα μάτια σου κρυφά

και το κορμί σου 

Θεϊκή φωτιά.

Πέρασες κοντά μου

μες στα όνειρα μου, 

σαν ένας Άγγελος χρυσός 

σαν ένας όμορφος σκοπός.

Άνοιξε η ψυχή μου, 

σ είχα αγκαλιά μικρή μου 

στα μάτια σου έδινα φιλιά,

και στην ζωή σου

την ζωή μου...
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΦΩΤΟ  ΒΙΒΙΑΝ

ΝΟΜΙΖΕΙΣ

ΝΟΜΊΖΕΙΣ

7/9/2016

Νομίζεις, 

ότι είσαι ντυμένη 

στα μάτια μου μπροστά, 

μα εγώ κοιτώ αυτά

που έχεις γυμνά 

αυτά τα όμορφα φιλιά, 

που τις σκέψεις μου αγγίζουν.

Νομίζεις, 

ότι τα μαύρα ρούχα που φοράς 

σε κρύβουν

και αφήνουν το κορμί

μέσα σε μια φυλακή  

που φοβάσαι,

οι άλλοι να αντικρίζουν.

Κλείσε τα μάτια να αισθανθείς 

ότι μόνο εσύ μπορείς 

να μ αγκαλιάσεις

κι εγώ δικός σου εραστής,

να γράφω να αγγίζω το κορμί 

που εσύ θέλεις να προφυλάξεις.

Μ αφήνεις σε μια ψυχή 

που αιμορραγεί,

που σπαρταρά γιατί ποθεί 

ένα μικρο χάδι,

μια φωτιά που θέλει να καίει 

όλο  το κολασμένο το κορμί,

μόνο μ ένα άγγιγμα 

ίσως θεϊκό

να καταλάβεις πως μπορώ

και θέλω να κυριεύσω.  

Το  δικό σου το κορμί,

με ένα πάθος κατακτητή

να σαγηνεύσω.

Πόσο σε θέλω ,

μέσα μου να λες με βογκητά 

να σπαρταράς μην σταματάς

δώσε τα πάντα,

σε μια στιγμή ηδονική 

να τελειώνει η ζωή 

και να ξαναγεννιέται,

εκεί που η ζωή χάνει τον νου

και οι άγγελοι του ουρανού 

τα λογικά τους,

όταν τα φτερά τους 

μας εξαπατούν

μας ρίχνουν στα ηδονικά 

καλέσματα τους.

Λοιπόν μην κρύβεσαι,

σ ένα ποτήρι 

μέσα στης λίμνης την σιωπή,

γιατί στα μάτια μου ποτέ εσύ

δεν θα είσαι ντυμένη, 

μα μια ερωτική στιγμή, 

μια γυναίκα που μπορεί 

να ναι ηδονικά ευτυχισμένη... 

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ  ΓΙΩΤΑ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ

Η ΜΟΙΡΑ ΣΟΥ ΞΥΠΝΑΕΙ ΤΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ

Η μοίρα σου ξυπνάει το λιοντάρια

6/9/2016

Η μοίρα σου ξυπνάει τα λιοντάρια

σε μια αρένα που δεν έχει χάδια,

στραγγίζουμε στα απέναντι  βουνά

τα όρια την σταύρωση ξανά. 

Εκεί που κάποια σύννεφα

κάποιες αλήθειες ίσως 

φυλακισμένα στην κορυφογραμμή 

μετράνε μια άδικη ζωή.

Μη  δέχεσαι άλλα περάσματα

μην έχεις άλλες ελπίδες,

μόνο κάποιοι μάγοι

να ορίζουν,

το τέλος  την αρχή.

Εκεί που δεν μιλάνε

τ αγκάθινα στεφάνια

και οι Θεοί,

αν μπορούσα να δω πίσω 

από τις ελπίδες,

ίσως  σ έβλεπα  μακρινή,

των παιδικών ονείρων

μια αλλιώτικη ψυχή.

Η ζωή μας έδωσε μυαλό 

για να αγωνιζόμαστε

 και ψυχή, 

για να μας κάνει δυνατούς.

Η μοίρα σου ξυπνάει τα λιοντάρια

 σε μια αρένα που δεν έχεις χάδια,

παρ μόνο φτωχά ιδανικά, 

αυτά που σε λυτρώνουν 

απ τα  όνειρα τα παιδικά... 

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ
ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΦΩΤΗΣ ΑΣΠΡΟΜΑΤΗΣ

ΓΡΑΜΜΑ

Γράμμα
5/9/2016

Σε ξέρω αρκετά  νομίζω

είσαι από τις γυναίκες που θα θελα

να χα κοντά μου. 

Είσαι ευαίσθητη χάνεσαι εύκολα 

έχεις ανάγκη

να σε προσέχουν να σ αγαπάνε ,

είσαι πανέμορφη κι ερωτική 

κι όταν δυσκολεύεσαι είσαι σαν πουλί 

δεν ξέρεις που θα πετάξεις. 

Κάποιες φορές γράφεις υπέροχα 

χαμογελάς καταπληκτικά 

και τα μάτια σου είναι όλο τρυφερότητα 

και λατρεία,

όταν επίτηδες με κάνεις 

να χαμογελώ.

 Άλλες φορές νιώθεις μόνη 

λες είσαι μ ανθρώπους 

που δεν μπορείς να καταλάβεις, 

 έτσι δεν αισθάνονται ,

αυτό που έχεις να δώσεις η να πάρεις

 τραγικό.  

Όλοι οι άνθρωποι είμαστε απλοί

 ίσως .

Είσαι ο άνθρωπος 

που θέλω να ζω μαζί σου,

να σε βλέπω και να αναπνέω δίπλα σου

 είσαι ιδιαίτερη γυναίκα,

 ωριμάζοντας θα καταλάβεις 

κι άλλα στην ζωή.

Το ποιο όμορφο είναι αυτά 

  τα υπέροχη υγρά μάτια σου

 κι αυτή η καλοσύνη ,που ανακαλύπτω 

κάθε μέρα περισσότερο

 κι ένα απίστευτο ερωτισμό 

που  καλύπτει 

 κάθε μέρα σαν σοκολάτα

 την ζωή μου. 

Είσαι τελικά τόσο ιδιαίτερη

 θα μπορούσα να το πω αλλιώς

 μα το λέω έτσι μ ένα …

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΛΛΕΝ

ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ Η ΦΩΤΙΑ

Είναι από τα δάκρυα η φωτιά

2/9/2016

Άπλωσε το χέρι σου 

ειλικρινά

και σκούπισε μου τα μάτια, 

είναι από τα δάκρυα η φωτιά 

θα το καταλάβεις

στα δάχτυλα σου

μικρο χαζό , 
όταν καείς όπως εγώ.

Πιστεύεις ότι είμαι ερωτευμένος

 μαζί σου και πίνεις 

και μικροδείχνεις

και γελάς κρυφά 

και με στεναχωρείς 

και με διώχνεις μένεις μόνη

με τον τρόπο σου όταν μπορείς 

μα δεν μπορείς να μην με πιεις 

και να μεθύσεις. 

Όταν σε παίρνω αγκαλιά

και φυλάω τα μάτια σου 

τα θαλασσιά, 

ζαλίζεσαι και αφήνεις ν ακουμπά 

πάνω στην δική μου την καρδιά 

η δική σου, 

μην πέσεις και ραγίσεις...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΑΚΕΛΑΡΙΟΥ