ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΑΣ Η ΑΓΑΠΗ

Είναι έρωτας ή αγάπη

1/3/2016

Σαν καταραμένος σε θαυμάζω

 κι εσύ νομίζεις 

ότι για αλήθειες δεν μιλώ,  

μ αφήνεις απόλυτα να σε διαβάζω

 κι εγώ από φόβο , προσπαθώ 

να προσπερνώ. 

Μέσα από τα σωθικά σου

 στην καρδιά σου,  

τους παλμούς σου μελετώ

 σ’ένα κορμί που η αλήθειες

 φέρνουν γιατί, ερωτευμένα 

 παθιασμένα σ αγαπώ.

 Είσαι εσύ το ξέρεις

όχι η άλλη που τολμάς

παθιασμένα 

στην σκέψη να μιλάς, 

να  με φιλάς  να υποφέρεις

εκεί στο χτυποκάρδι,

να  κανείς έρωτα ίσως με άλλον 

μα εμένα τρυφερά ν αγαπάς...


ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΘΥΜΗΣΟΥ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Θυμήσου την αγάπη

29/2/2016

Σε είδα χθες 
να κατεβαίνεις 

μες στο πηγάδι 

στη σιωπή, 

μόνο κλαμένα μάτια 

και παράπονο είχες 

εκεί μες την ψυχή. 

Σαν πέτρινα αγκάθια 

τα χέρια αιχμάλωτα σφιχτά, 

απ  την καρδιά
 κλεμμένα δάκρυα 

προδομένα, πόσος πόνος 

τέλειωσε η χαρά. 

Ξέχασες ν αγαπάς,

ξενυχτάς τα βράδια

και μόνη τρέχεις, 

κλαις και μόνη σου μιλάς 

απ τα χέρια σου αφήνεις ,

να ξοδεύεις ότι πονάς. 

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ  ΑΡΓΥΡΩ  ΓΚΟΛΙΑ

ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ

  

Πρόσφυγας η μετανάστης

28/2/2016

Υποκρισία 

ένα μέτρο μπροστά

 ένα μέτρο πίσω, 

μόνο η απόγνωση πλέον 

τους εξουσιάζει. 

Αν και πρέπει να ήμαστε

περήφανοι σαν λαός 

σαν άνθρωποι,  

που στεκόμαστε ακόμη

όρθιοι. 

Ο καθένας πρέπει 

να κάνει ότι μπορεί, 

μια θετική σκέψη είναι

δύναμη,

για τους πρόσφυγες  

τους μετανάστες 

μα και αγώνας. 

Έτσι ώστε να μπορέσουν

να βρούνε κατευθύνσεις ,

και  να κοινωνικοποιηθούν  

μέσα σε δυνάμεις ελπίδας...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ   ΑΓΓΕΛΙΚΗ  ΜΟΚΑ 

ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΩΝ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΩΝ

Τα όρια των δευτερολέπτων

27/2/2016

Είναι κάτι  μεγάλα κενά 

ανάμεσα στα δευτερόλεπτα 

που είναι δικά μας, 

είναι μια άλλη ζωή που δεν ορίζουμε

μες την καρδιά μας. 

Εκεί που χτυπούν 

του έρωτα οι ευκαιρίες,

εκεί που οι στιγμές οι ανύπαρκτες

γίνονται τελικές ευθείες. 

Χαμογέλασε κρύψου χόρεψε 

σε θέατρα  και πλατείες, 

ο χρόνος αντίστροφα μέτρησε

στου μυαλού τις πορείες .

Αυτό το ερωτικό παραλήρημα 

παραδείσου σκιρτήματα

που το σώμα διατάζει,  

παραιτήσου στα πάθη του έρωτα  

που μαγικά την ψυχή σου κοχλάζει.  

Αεράκι γλυκό ανάσας χάιδεμα

μες τις φλέβες κυλάει,

ένα νέο  της φύσης ξημέρωμα 

που για έρωτα μιλάει...

ΠΟΙΗΣΗ   ΣΩΤΗΡΗΣ   ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ    ΑΡΙΣΤΗ  ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑ 

ΕΚΛΑΙΓΑ ΠΑΛΙ ΧΘΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ

Έκλαιγα πάλι χθες το βράδυ

26/2/2016

Στο σταυροδρόμι της ψυχής μας

 έγινε κόλαση η ζωή μας  

 και τριγυρνούν,απελπισμένοι  

σαν φτωχοδιάβολοι θλιμμένοι 

πότε από βόρεια μετανάστες

 πότε πρόσφυγες κι αντάρτες

 απ’ τα ανατολικά. 

 Πότε βουτιές κάνουν στο Αιγαίο 

πότε  βόλτες  στο Παγγαίο 

και στα βουνά,

εκεί περνούν οι ξένοι διαβάτες 

μαζί με κάτι άγγελους τις στράτες 

για συντροφιά. 

Έτσι λοιπόν μες στην ζωή μου

είδε αλήθειες η ψυχή μου 

που κατρακυλά,

σκαλί σκαλί σ’ έναν Άδη 

που όλο θεριεύει και δεν παύει

να μας ξερνά. 

Σε μια ζωή που η ατυχία  

 μας άφησε στου κόσμου μια ηγεσία 

 χωρίς μυαλά, 

 τώρα λοιπόν ας μαζευτούμε 

 και μόνο  τον άνθρωπο να δούμε

 να χαμογελά.  

Έκλαιγα πάλι χθες το βράδυ 

η καρδιά μου ένα κρύο βαθύ σκοτάδι 

τρομακτικό, 

όταν  στα μάτια ειν’ η ελπίδα 

σ’ ένα μέλλον χωρίς πατρίδα 

φτωχά παιδιά. 

Εκεί  στους δρόμους στην υποκρισία

ψυχούλες τρέχουν  μ απελπισία 

μ ένα σκοπό

πως να ξεφύγουν από μια χωρά 

που τους γέννησε και τώρα 

τους πολεμά  .

Ένας παράφρονας  προδότης 

ένας των ξένων καταδότης 

και τους σκορπά 

θανατικό και απελπισία   

χωρίς ελπίδα με υποκρισία  

μ άλλους λαούς. 

Έτσι η καρδιά μου είναι βράδυ

και κλαίει μόνη στο σκοτάδι 

για τα παιδιά, 

έγινε η κόλαση  τα παιδικά  μάτια   

που μας κοιτούν μες τα σκοτάδια 

και μας μιλούν, 

δεν είσαστε άξιοι μας λένε,

όταν στους δρόμους απελπισμένα

σαν τα ορφανά πουλάκια

ψυχοραγούν...

 ΠΟΙΗΣΗ  ΣΩΤΗΡΗΣ  ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ

 Ανοίξτε τους δρόμους της ελπίδας 
25/2/2016

Μέσα σ άγνωστες πλατείες

είναι οι απόλυτες πορείες 

της μοναξιάς,

εκεί που παλεύουν οι ελπίδες 

της δυστυχίας τις φροντίδες 

της παλιανθρωπιάς.

Εμπόριο είναι η ζωή μας 

έχει κόστος η ψυχή μας

και πανικό,

τα δάκρυα είναι το νησί μας, 

εδώ θα αφήσουν οι πρόσφυγες

λεν  την πνοή μας,  

με το στανιό .

Είναι ο φασισμός παρέα 

με ένα διάβολο από εκεί πέρα

και το γλεντά , 

αυτοί που νιώσανε στο πετσί τους

την αδικία και η οργή τους 

ήταν αληθινή, 

τώρα σκορπάνε οι ίδιοι τρόμο 

συρματοπλέγματα και πόνο

σε ένα παιδί . 

Σ αυτούς που περπατάνε παρέα

με την απελπισία  την τρέλα

ομπρέλα σε μια βροχή, 

δεν είναι οι άλλοι λαοί  εχθροί μας 

δεν  ζήτησαν την καταστροφή μας

μα μια αγκαλιά .

Εμείς τους κλέψαμε  την ειρήνη 

αυτοί που οι άγγελοι  κι εκείνοι 

ψάχνουν στη γη, 

ελάτε λοιπόν αγκαλιαστείτε 

τα χέρια ενώστε  και απλωθείται 

σε μια συντροφιά. 

εκεί που χορεύουν οι αγγέλοι

εκεί που το σώμα μας θα φέρει 

κι άλλα παιδιά. 

Δεν είναι οι άλλοι λαοί  εχθροί μας

μόνο   η αδικία είναι  η γνώση 

στη ψυχή μας ή τα φιλιά, 

σ ένα σπίτι που η ζωή μας

το έδωσε    και στο κορμί μας

έτσι απλά.

Ελάτε να μαστε όλοι μια παρέα 

 να το γλεντάμε  εκεί πέρα

λίγο ψηλά,

εκεί που παίζουν οι αγγέλοι

στα σύννεφα σε νέα μέρη

εκεί που η καρδιά, 

ρίχνει τα δάκρυα και τους φασίστες 

ρίχνει του διαβόλου τους αλήτες 

σ ένα γκρεμό 

 κι εμείς  χαμογελάμε όλοι πιασμένοι

χέρι χέρι ,

στης γης τον χορό ευτυχισμένοι, 

χωρίς σταματημό.

Γιατί ο άνθρωπος που ζει μες το κορμί μας 

αγκάλιασε όχι μόνο την ψυχή μας,

μα όλου του κόσμου τα παιδιά... 

ΣΩΤΗΡΗΣ ΕΜΜ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ

Υποκρισία θανάτου

24/2/2016

Υποκρισία θανάτου  συρματοπλέγματα 

σαν λουλούδια φυτρώνουν

πάνω σ’ άψυχα πτώματα  παιδικά, 

λουλούδια π’ ανθίζουν από τα νεκρά μάτια 

 σκορπούν  τον τρόμο σ όλα της γης τα παιδιά .

Οι  κερδισμένοι της γης οι πληγωμένοι μελλοθάνατοι

πρόσφυγες φορώντας τα τελευταία παπούτσια

 να κλαίνε πίκρα,  

 οδυρμό και πορείες πνιγμοί και ιστορίες χιλιάδες βρομιές

 εμπόριο όπλων μανάδες απελπισμένες
από πρόσφυγες μετανάστες ψευτιές.

 Υποκριτές κράτη, που ορίζουν ξεπληρώνουν και ερίζουν

 και βουτάνε το Αιγαίο να σώσουν ψυχές

 κι  όλοι μαζί βγάζουν διαταγές για να σώσουν αυτούς

 που σκότωσαν στις επόμενες γενιές .

Προχωράω μαζί σας η καρδιά μου κουρέλια 

αφήνει το αίμα στους δρόμους να κραυγάζει δεν έχω νερό, 

μας εκμεταλλεύτηκαν όλοι πεινώ πεινώ

 σκοτώστε με τώρα  δεν θέλω να ζω.  

 Τα μάτια αθώα κοιτάζω  κραυγάζω σε λάσπες μυαλά, 

τσουβάλια που σέρνονται σε διεθνή υπουργεία

 φοράνε κοστούμια που δεν είναι ανδρικά. 

 Λυπάμαι λυπάστε τα χέρια κρατήστε 

δεν είναι οι άνθρωποι κρέας με δίχως καρδιά, 

όπου και αν συναντηθείτε τα δάχτυλα ενώσετε

 το ίδιο το αίμα στις φλέβες κυλά .

Χιλιόμετρα δρόμοι αγρότες  και υπονόμοι

 της Ευρώπης οι νόμοι  , ο φασισμός σκοτώνει μωρά 

 και εμείς τραγουδάμε με λύπη μεθάμε ,

μέσα σε δακρυγόνα το αίμα  σκορπά 
αριστερά δεξιά. 

Χρόνια  δεν αντέχω την άδικια τον πόνο 

την υποκρισία τον φθόνο

 για ανθρώπινες ζωές ,

ας ενωθούμε   όταν πέφτουν οι αξίες 

 δεν ζουν οι αδικίες 

μόνες σ άλλους μα τρέφονται  με σάρκες φτωχές.

Τον θάνατο την αδικία πολεμήσετε  
το χέρι απλώστε σ αυτόν που πονά,  
εδώ κι έξι χρόνια ο διάβολος 

τον τρίτο παγκόσμιο κυβερνά. 

 Το αντίτιμο Θάνε κατάρες και θλίψη

 κατάρες για τρόμο που θα ξεκινά,

υποκρισία θανάτου συρματοπλέγματα φυτρώνουν 

πάνω στα άψυχα πτώματα παιδικά. 

Λουλούδια που ανθίζουν από τα νεκρά μάτια  

σκορπούν  τον τρόμο σ όλα της γης τα παιδιά 

 δεν υπάρχουν μαύροι και άσπροι 

μουσουλμάνοι και αμερικάνοι 

μα μια ζωή ,

 που έχουν δικαίωμα όλοι πάνω σε τούτη τη  γη...
Σταματήστε τον θάνατο.

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ  ΑΡΓΥΡΩ  ΓΚΟΛΙΑ 

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ

Ο δρόμος της χαράς

23/2/2016

Κι αν δεν μπορείς να ξεγλιστρήσεις

 στο σκοτάδι, 

έλα την μέρα στο δρομάκι  στη χαρά

κι αν δεν μπορείς  να ρθεις εδώ κοντά

 εδώ που θέλω να σε φιλώ πάντα στα χείλη,

 στο λαιμό  στην πλάτη στην κοιλιά. 

 Πόσο τρελά ερωτευμένη  

η πονεμένη, 

 πόσο το πάθος στο δικό σου το κορμί, 

 σε κάνει  να πετάς ευτυχισμένη 

 και δίπλα σου να ξενυχτώ ως το πρωί. 

 Δεν μ ενδιαφέρουν τα τρελά 

εσώρουχα σου,

 δεν μ ενδιαφέρουν όλα τα χρυσά 

 στα χέρια σου φοράς, 

μόνο με νοιάζει   να ακούω

 από το στήθος την καρδιά σου,

 και γυμνή να σ έχω  

στις φτερούγες της δική μου αγκαλιάς.  

Καμιά φορά που δεν σε σκέφτομαι κοντά μου

 να ξέρεις ότι πάλι σε φιλώ ,

 μ όλο τον πόθο που έχω 

μέσα μου για σένα, 

ένα κορμί που είναι για εμένα ονειρικό.

Μια σκέψη περνά  από το μυαλό

σ ένα όνειρο με τα πιο όμορφα φιλιά ,

 σε μια περίεργη προσωπική στιγμή 

φωτιά ανάσα μου να σ έχω παντοτινά .

Κι αν δεν μπορείς να ξεγλιστρήσεις

 στο σκοτάδι ,

έλα την μέρα στο δρομάκι  στη χαρά...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΜΟΚΑ 

ΦΟΒΑΜΑΙ

Φοβάμαι
22/2/2016

Σε Φοβάμαι 

δε θέλω να σε ξέρω,

δε θέλω να διαβάσω 

για τα παιδικά σου όνειρα, 

για τις σκέψεις σου, 

για τους παιδικούς σου έρωτες,

για τις χαμένες σου ελπίδες,

για τα ξεχασμένα ταξίδια 

σ' ουρανούς και σε θάλασσες 

σ' αγγέλους

γιατί θέλω να τα δημιουργήσω 

όλα μαζί σου,

ένα ένα σιγά σιγά 

να συνεχίσω πάνω σε 'σένα 

πάνω στο παθιασμένο κορμί σου

πάνω απ' τις σκέψεις σου,

σ’ αυτά τα κερδισμένα που 'χεις

απ' την ζωή να τα κάνω χιλιάδες

αστέρια στην ψυχή σου

κι όμως φοβάμαι...  

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΡΔΑΡΑΣ 

ΚΥΡΙΑΚΗ

 Κυριακή

21/2/2016

Σήμερα είναι απ' τις Κυριακές

 σαν τις ευχές μας τις παλιές

 αυτές τις ξεχασμένες, 

σπάνιες σαν τις παλιές εποχές

σαν φωτογραφίες ξεφτισμένες. 

 Αυτές που δείχνουν

 αγάπες τρυφερές

 κι ευτυχισμένες.

 Σήμερα είναι Κυριακή

σαν ευτυχισμένη γιορτή

όπως εκείνη τη στιγμή 

που ο πόθος σε φιλούσε, 

όταν τα μάτια ήταν η ψυχή,

 όταν το πάθος ήταν αφορμή

 και γλυκά σε ξεγελούσε.

 Σήμερα ήρθε το κορμί

 δίπλα γυμνό κολασμένο

 η αφορμή ήταν μεγάλη 

 ήταν η λάμψη στην καρδιά 

αυτή η ζεστασιά η παραζάλη. 

Μία είναι η Κυριακή

 είναι η αγάπη, η στιγμή 

στο χρόνο που σε λατρεύω  

είναι της μέρας η γιορτή

που τρυφερά σε 'σένα 

 που σκέφτομαι αφιερώνω

και μαζί σου ταξιδεύω, 

η δική σου Κυριακή...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΖΩΓΡΑΦΟΣ  ΑΝΝΑ  ΔΗΜΑΚΗ 

ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Τα παραμύθια  της ζωής

20/2/2016

Ένα άρωμα φθηνό

  ή ένα σχισμένο 

φουστάνι παλιό

  ξεθωριασμένο.

 Ένα σώμα πικρό, 

 θεϊκό ξεχασμένο

 είσαι μια θεά 

ή πικραμένη γριά

 η ψυχή σου .

Ίσως μάγισσα απλά 

η χαμένη, 

 χωρίς δρόμο 

ζωή σου. 

Είσαι όλα αυτά 

 που για 'μένα απλά

εξουσιάζουν  

τη ψυχή, την καρδιά 

τους χτύπους σιωπηλά 

τώρα αλλάζουν .

 Θέλω ν’ αντισταθώ

 δεν μπορείς δεν μπορώ

 να σ’ αλλάξω, 

 ξαφνικά όλο αυτό 

έχει ένα σκοπό από

 άρωμα  ακριβό 

που ποτέ δεν αλλάζω.

 Είναι ο έρωτας λες 

που χτυπάς κι όλο καις 

της ζωής τα ξενύχτια, 

είναι ο έρωτας απλά

 που μας πάει απ' τα φθηνά  

στης ζωής ακριβά

παραμύθια ...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ  ΜΑΝΤΑΛΕΝΑ