ΑΎΓΟΥΣΤΟΣ ΤΟΥ 1963

ΑΎΓΟΥΣΤΟΣ ΤΟΥ 1963

2/8/2016

Εκεί στην βόλτα του χωριού  πέταξε σήμερα η σκέψη

κάτω από τα πλατάνια στον κεντρικό δρόμο

 με τα πολύχρωμα παπούτσια με τα ψηλά τακούνια 

τις φούστες λίγο κάτω από το γόνατο

με το σκίσιμο πίσω, 

 τα χαμόγελα και τα κρυφοκοιτάγματα 

τη μεγάλη στράτα  με τα μαγαζιά. 

 Σάββατο θα βγούμε με τον θείο

 έρχεται από το ραφείο

 κι ο πατέρας με την μάννα θα μας πάνε βόλτα 

να δείξουμε το εγώ μας 

στο μεγάλο χωριό μας

και μετά ρετσίνα και μεζέδες 

με καλοφτιαγμένους κεφτέδες.

 Μην βρέξει μόνο  ήρθε κι ένα θέατρο μια παιδική χαρά 

με συγκρουόμενα τον γύρο του θανάτου 

κι άλλα παιχνίδια πολλά, 

είναι στην επάνω πλατεία 

δίπλα στην εκκλησιά 

και την άλλη Βδομάδα στο παζάρι 

θα χουμε και σινεμά. 

Ω τι γιορτή ανάβουν οι κολοκύθες 

τον Αύγουστο στα σοκάκια 

και η ξαδέλφη μαρίτσα μας, να γελά 

και στα μάγουλα να μας τσιμπά .

Ω τι νέα στην εκκωφαντική  σιωπή

 του χωριού που κοίταζε όλο τον κόσμο από ψηλά, 

σ εκείνη την βόλτα  η ματιά

έφευγε από το παρόν

από τις πεζούλες την μεγάλη  βρύση 

  που έπλεναν οι νοικοκυρές 

τις χειμωνιάτικες βελέντζες και τα ρούχα

εκεί που με τις στάμνες έπαιρναν νερό οι νι ες,

εκεί που έπιναν   κουρασμένα τα ζώα από την βοσκή της μέρας

μέσα στην σκονισμένη επιστροφή. 

Πάντα αναρωτιόμουν

πως έμπαιναν το καθένα στην δική του την  αυλή 

μέσα από ένα σύννεφο μαγικό ,

 μέσα σε ήχους από κουδούνες  και αργό ποδοβόλημα  

κάθε απόγευμα, 

 λες και είχαν κλειδιά  

 λες και ήξεραν  ότι σ αυτόν  το στάβλο

  τα περίμεναν οι δικοί τους για συντροφιά.

Τότε λοιπόν 

τον Αύγουστο του εξήντα τρία 

μόλις έξι χρονών

έβλεπα ένα μέλλον μ ελπίδα στην καρδιά. 

 Ω τι όμορφο μέλλον

 ω τι όμορφη βόλτα, 

μόνο το παρελθόν  δεν  άφηνε να ησυχάσει  η ψυχή  

 έτσι  πολλές φορές τα μάτια κοιτούσαν ανατολικά 

 λες και έψαχναν ένα άλλο κόσμο, 

αυτόν  που  μας πρόδωσε στη θλίψη  της απόγνωσης 

θόλωσαν τα μάτια και τα δυο είχαν δάκρυα 

λες και προσπαθούσαν να καταλαγιάσουν  

την σκόνη από τα ζώα, 

λες και προσπαθούσαν  να καθαρίσουν   

να δούνε περισσότερα εκεί στην χαμένη ανατολή

εκεί στις χαμένες πατρίδες, 

τι αφήσαμε άραγε πίσω εκεί  ?

Εγώ τώρα ξέρω  την ψυχή μας...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ