Η ανυπαρξία του
Είναι τόσο έντονο , ίσως άδικο η μια κακή κριτική
η μπορεί και μια αγωνία για μια χαμένη όαση,
έρημος χωρίς άμμο άνυδρη και χωρίς χρώμα
η μήπως ένα λιβάδι με χόρτα που στράγγισαν τα νερά
και ξεραίνονται τώρα περιμένοντας μια φωτιά να τα θερίσει.
Ένας πανικός μια κόλαση η μια αφαιρετικότητα
που μας χαρακτηρίζει σαν γενιές,
μια σύμπραξη ανθρώπων που δέν αλλάζουν
το ρε μαλακά δεκαετίες τώρα, το καφενείο σαν μητρικό γάλα
και το δήθεν αποκάλυψη συναισθημάτων αφαιρετικότητα.
Αφαίρεση σου λέω και στις υποχρεώσεις και στην αγάπη
και στην ίδια την ζωή.
Χαμογελαστοί ντερβεναγάδες και θλιμμένοι ραγιάδες
και εσύ κλαις κρυφά και ελπίζεις στα όνειρα,
έχεις κρυφά θέλω έχεις ελπίδες πόνο στα μάτια
και στο κορμί.
Έχεις τα χρόνια του Χριστού, έχεις τα χρόνια του κόσμου όλου
και πολεμάς να σωθείς μέσα από τις αμαρτίες των άλλων,
μέσα από την ανυπαρξία τους μέσα στο καφενείο των ραγιάδων
που βλέπουν την ομάδα τους να χάνει κάθε κυριακάτικο απόγευμα,
σαν την πουτάνα που παρακαλάει πάρε με, για ένα ποτό
να με δείξεις στην πασαρέλα της ανυπαρξίας.
Εσύ κλαις και μου λες άνθρωπε μου ότι έχεις όνειρα και ελπίζεις
μα δεν βλέπεις τον μαλακά που κουρνιάζει σαν κότα κοντά σου
και κλαίει και λέει πως αν δεν είχε και εσένα δεν θα ήταν τίποτε,
λες και τώρα που σ έχει είναι κάτι...
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ
ΦΩΤΟ ΕΥΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου