Οι καταραμένοι του 21 αιώνα
23/3/2016
Περιμένεις εκεί έξω μες ένα πηγάδι
κοιτάζεις τον ουρανό λαβωμένος
λασπωμένος ένα βράδυ
και προσπαθείς,
την ανατολή να βγει,
θέλεις να δεις
μου λες,
μα δεν σ αφήνουν οι ψυχές,
που έχεις δίπλα οι ανθρώπινες φωνές
να πεις ούτε καληνύχτα.
Μα εσύ το πολεμάς
αφήνεις την σκέψη και απορείς
μα δεν ήρθα εδώ να βρω την νύχτα,
μα της δύσης την ανατολή
μια καλημέρα ίσως πικρή,
μα όχι αυτήν την συμφορά
όχι αυτά τα σχισμένα τα μυαλά
και τις μικρές σκηνές
που στον αέρα στην βροχή
είναι σαν εκείνες τις καρδιές
τις προδομένες και εσύ μέσα εκεί,
μέσα εδώ σε μια πατρίδα που απορείς
κι απορώ τι άλλο είσαι τι έχεις εσύ
το διαφορετικό ,
που δεν μπορείς να ζητάς ζωή
για το δικό σου το παιδί.
Είναι η υποκρισία ψευτιά
είναι η λύπη στα μούτρα αυτών που διοικούν
σε εμάς μια μαχαιριά
γιατί αυτοί μπορούν,
μα μόνο λένε. Ω τι συμφορά,
μαζεύονται και λεν πολλά
και απορούν.
Εσένα σε σφάζουν το παιδί
αυτό που αύριο μπορεί να μας κοιτάξει,
σαν ένας άγγελος μικρός που ζητιανεύει
σαν χριστιανός η σαν μουσουλμάνος
σαν μια εικόνα του Χριστού,
που μας ρωτά
ποιος πολεμά και ποιος ορίζει
την εξουσία στα παιδιά,
τον θάνατο που λαχταρά να μας θερίζει.
Είναι οι λύσεις τόσο απλές
είναι οι ανθρώπινες φωνές
που διατάζουν,
να είμαστε πιο σοβαροί
γιατί των άλλων η ζωή
είναι δική μας.
Κοιτάξτε λοιπόν όλα αυτά
τα μικρά τα χέρια τα παιδικά
που ζητάνε το ψωμί μας,
σκεφτείτε ότι έχουν απλά
τα αγγελικά φτερά
που δείχνουν την καταστροφή
που φέραμε στην ζώη την δική μας.
Εικόνες και σκέψεις που πονούν
αλήθειες που αιμορραγούν
πόνο και μίσος ,
άπλυτα βρώμικα πεινασμένα παιδιά
μαζί με μια κόλαση συντροφιά,
να προχωράνε μέσα στο χθες
το σήμερα το πουθενά
μες την σφαγή σαν ορφανά
και να γελάνε ειρωνικά,
για ένα κόσμο
που αντι για χαρά,
τους παραδώσαμε σε μια συμφορά
και αυτά γελάνε
και ας είναι νύχτα.
Για τήν καταστροφή μας...
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ
ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΝΙΚΟΛ ΠΥΘΑ
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ
ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΝΙΚΟΛ ΠΥΘΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου